Καλοσύνη σου που ήλθες.
Η αντάμωσή μας έπρεπε να είχε γίνει εδώ και καιρό.
Ναι, πράγματι. Ναι πράγματι.
Πέρασε πολύς αναθεματισμένος καιρός.
Σε ευχαριστώ που το λες αυτό.
Φυσικά.
Αμπιγκέϊλ, ήλθε ο Μπέντζαμιν.
- Σας ευχαριστώ, κύριε, που ήλθατε.
Νάμπυ, ο Δρ Ρας ήλθε για να σε δει.
Κα Σμιθ.
Παρακαλώ.
Θα είμαστε κάτω αν μας χρειαστείτε.
Ο πατέρας σου μου είπε
για κάποιο πρόβλημα.
Θα μπορούσες να μου το περιγράψεις;
Αισθάνομαι μία σκλήρυνση στο δεξιό μου στήθος.
Σου προκαλεί ενόχληση;
Αισθάνομαι πραγματικό πόνο μερικές φορές.
Θα μου επιτρέψεις
να σε εξετάσω;
Φυσικά.
- Θα με συγχωρέσεις για ένα λεπτό;
-Ναι.
A.
Που είναι η Κα Ανταμς;
Αμπιγκέϊλ;
- Όχι όχι, Καρολάϊν. - Σε παρακαλώ, κάθισε.
- Πάμε από εδώ. Έλα μαζί μου.
-Θείε Τόμας, άσε με να δω.
Βοήθησέ με να στρώσουμε το τραπέζι.
Η κόρη σας υποφέρει
από καρκίνο του στήθους.
Θεέ και Κύριε.
Ολόκληρο το στήθος θα πρέπει να αφαιρεθεί.
Τώρα από τα δικά της λεγόμενα για την
κινητική κατάσταση του όγκου,
αυτός είναι τώρα στην κατάλληλη
κατάσταση για την εγχείρηση.
Ο, Χριστέ μου. Δεν υπάρχει κάποια άλλη
θεραπεία;
Δεν ξέρω καμία άλλη εκτός από το μαχαίρι.
Λοιπόν, φίλοι μου,
ας μην καθυστερούμε άλλο.
Εδώ...
πιες αυτό.
Ωραία.
Τώρα ξάπλωσε κάτω.
Όχι, από αυτή την μεριά.
Κε Χάρις.
Σάλυ.
Ναι.
Θα ήθελα να πάρεις
τα παιδιά για έναν περίπατο.
- Φυσικά. - Ναι, κυρία.
Σουζάνα.
- Αμπιγκέϊλ... - Γουίλιαμ, έλα μαζί μου.
Θα πάμε έναν περίπατο.
Έλα, γλυκέ μου.
Που πάει αυτή;
Αυτό ήταν.
Είσαι έτοιμο, γενναίο μου κορίτσι;
Δάγκωσε.
Για όνομα του Θεού, Τζων, κάθισε κάτω.
Δεν έχω δει ποτέ έναν ασθενή
με τόση αντοχή.
Αυτή αναπαύεται ήρεμα.
- Να είστε δυνατοί, φίλοι μου. - Είναι εκτός κινδύνου;
Αν δεν έχει εξαπλωθεί,
δεν υπάρχει πιθανότητα να επιστρέψει ο καρκίνος
- για να την ταλαιπωρήσει. - Είσαι σίγουρος;
Στο θέμα της νόσου, όχι.
Θα πρέπει να στραφείτε στην πρόνοια,
και να βάλετε την πίστη σας στον Θεό.
Καρολάϊν, φάε περισσότερα καρότα, σε παρακαλώ.
Σουζάνα.
- Καλά; - Σε ευχαριστώ.
Θέλεις να δεις τι γράφει η εφημερίδα σήμερα;
Για να δούμε, έτσι;
Άκου αυτό για τον σεβαστό μας πρόεδρο Κο Τζέφερσον:
"Από όλες τις κοπελιές στα λιβάδια
στα βουνά... ¶ ή στη κοιλάδα ¶
¶ δεν υπάρχει μία κοπέλα τόσο αισθησιακή ¶
¶ όσο η Σάλυ του Μοντιτσέλο. ¶
"Γιάνκη ανόητε, ποιος τρώει χυλοπίτα;
Ποια σύζυγος ήταν κατά το ήμισυ τόσο
καπάτσα; Να αναθρέψει ένα κοπάδι
από σκλάβους για παρακαταθήκη για τον
δανδή του Μπλάκμουρ."
Αρκετά πια, Τόμας.
Δεν μπορώ να το πιστέψω, όχι ο Κος Τζέφερσον.
Αν ο Κος Τζέφερσον δεν είχε μπλέξει
με την σκλάβα του την Σάλυ Χέμινγκς,
τότε γιατί πλήρωσε $50 προσπαθώντας να
κλείσει το στόμα του Κου Κάλεντερ;
"Ο Κος Κάλεντερ αποκαλύπτει περαιτέρω
ότι ενώ ήταν Αντιπρόεδρος,
ο Κος Τζέφερσον ενθάρρυνε και μυστικά επιδοτούσε
την δημοσίευση ορισμένων άρθρων...
με την συγκεκριμένη πρόθεση
να δημιουργήσει αμφιβολίες για την αξιοπιστία
του ίδιου του Προέδρου του,
του σεβαστού Κου Ανταμς."
Αμπιγκέϊλ, μπορώ να δω την εφημερίδα;
Είμαι αρκετά θαρραλέος να πω ότι εγώ
δίδαξα στον Κο Τζέφερσον
όλα όσα είναι καλά και σταθερά
στην πολιτική του διαγωγή.
Όσο για τα υπόλοιπα --
ο Κάλεντερ και η Σάλυ Χέμινγκς θα μείνουν στην μνήμη όλων
για τόσο καιρό όσο και ο Κος Τζέφερσον.
Μία ρετσινιά για όλους τους.
Όχι όχι, κάνετε λάθος, κύριε. Σε αυτό κάνετε λάθος.
Ο χαρακτήρας του Κου Τζέφερσον στην ιστορία
μπορεί να προβλεφθεί εύκολα. Ο, ναι.
Η κυβέρνησή του θα αναφέρεται από τους φιλοσόφους
σαν ένα μοντέλο βαθιάς σοφίας.
Η δική μου θα συνδέεται με απέραντη ντροπή.
Θα γράψουν
για τους ξένους και την απόφαση εξέγερσης και για τίποτα άλλο.
- Πατέρα! - Θεέ μου!
- Ο Χριστέ! - Μητέρα!
Αμπιγκέϊλ;
Τώρα τι ακριβώς νομίζεις ότι κάνεις;
Ο, διάολε.
Να σου γίνει μάθημα αυτό.
Αισθάνομαι σαν φυλακισμένος εδώ πέρα.
Ναι.
Και υπάρχει και ένα γράμμα από τον Τζων Κουίνσυ.
Αυτό είναι όλο;
Νόμιζα ότι θα ήσουν ευτυχισμένος
να πάρεις ένα γράμμα από τον γιο σου με
όλα τα νέα από την πόλη της Ουάσιγκτον.
Μην νομίζεις ότι δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό.
Σε μερικούς κύκλους, με αντιπαθούν φανερά
και σε άλλους, είμαι άσχετος.
Τζων, δεν νομίζω
ότι κάποιος σκέφτεται για μας όπως και να έχει.
Δεν μπορώ να αντέξω άλλο αυτή την ανία, Αμπιγκέϊλ.
Νόμιζα ότι θα έβρισκες μεγάλη ανακούφιση...
στο να γεμίζεις μόνος σου τις μέρες σου.
Γιατί δεν πιάνεις την πένα σου
και να διορθώσεις τις λάθος εντυπώσεις του κόσμου;
Δεν έχεις ελπίδες.
Όχι όχι, η ουσία της επανάστασης
θα είναι ότι ο Δρ. Φράνκλιν κτύπησε την γη
με το ηλεκτρικό ραβδί του
και ξεπετάχτηκαν ο Ουάσιγκτον και ο Τζέφερσον.
Ότι αυτοί οι δύο μαζί
διεξήγαγαν όλες τις διαπραγματεύσεις πολιτικής,
νομοθεσίας και πολέμου.
Ο Κος Τζέφερσον σου έκανε μεγάλο κακό, Τζων.
Θυμάμαι την θέση στην καρδιά μου όπου
καθόταν κάποτε ο Τόμας.
Αυτή η θέση είναι τώρα άδεια.
Τουλάχιστον αυτός δεν είνα ι ο επαναστάτης που ξεχνάμε.
Τώρα επεκτείνει τις εκτάσεις μας
κάνοντας συμφωνίες με τον Ναπολέοντα, χμ;
Δεν έχω ανάγκη να δικαιολογήσω τον εαυτό μου στο χαρτί.
Εκτός αυτού, η μέλλουσα γενιά θα κρίνει
όπως νομίζει εκείνη.
Μήπως είναι με αυτά, πατέρα;
Τι; Όχι, όχι, όχι.
Εφημερίδες,
"Η Ορόρα," Απρίλιος 1798.
Άσχημο κομμάτι δουλειάς.
Είναι κάπου εδώ μέσα, Τόμας!
Όλη αυτή η υπόθεση είναι μία σκλαβιά
στη γέρικη ηλικία.
Ορισμένοι από τους απογόνους μου μπορεί να θέλουν
να δουν αποδείξεις για την άσχημη κακοποίηση
του χαρακτήρα μου στις εφημερίδες, στα φυλλάδια
και στα γράμματα για τα τελευταία 30 χρόνια.
"Η Ορόρα," Απρίλιος '98!
Συνέχισε να ψάχνεις.
Είσαι σίγουρη;
Ναι.
Θα καλέσουμε τον Δρ. Ρας.
Δεν χρειάζεται.
Δεν χρειάζεται; Νάμπυ!
Μητέρα, αυτός δεν μπορεί να κάνει τίποτα.
Σε γιάτρεψε μία φορά. Μπορεί να σε γιατρέψει και πάλι.
Έχω ξεπεράσει την τέχνη του Δρ, Ρας, μητέρα.
Είναι χειρότερα από πριν. Το αισθάνομαι.
Θα πρέπει να μου κάνεις μία χάρη.
Οτιδήποτε.
Όταν θα έχω φύγει,
δεν θα πρέπει να κρατήσεις κακία στον άντρα μου.
Υποσχέσου το.
Μην κλαις για μένα.
Τα παιδιά μας δεν θα στερηθούν τίποτα.
Τουλάχιστον το χρωστάω αυτό στη μνήμη της.
Εκείνη δεν έχασε ποτέ την πίστη της σε σένα.
Όχι.
Λυπάμαι που δεν κατάφερε να ζήσει για
να δει την επιτυχία μου.
Η τύχη μας φάνηκε ότι άλλαξε επιτέλους.
Κι εγώ λυπάμαι, Συνταγματάρχη.
Μία αξιοθαύμαστη ομοιότητα...
της οποίας ο μόνο σκοπός είναι να μου υπενθυμίζει
την τωρινή κατάσταση της εξασθένησής μου.
Πότε τα ζωγράφισαν αυτά;
Όταν ο πατέρας ήταν Πρόεδρος.
Αυτά ήταν παρατημένα στο στούντιο του Κου Στούαρτ
όλο αυτό το διάστημα.
Θα έπρεπε να τα έχει ο Λευκός Οίκος.
Ο Κος Στούαρτ προσφέρθηκε να τα παραδώσει.
Του είπαν ότι ούτε ο Πρόεδρος Μάντισον
ούτε κανένας άλλος που ζει στον Λευκό Οίκο
έχει το παραμικρό ενδιαφέρον γι αυτά.
Θα τα έχουμε εδώ
για να μας θυμίζουν όλα όσα έχουμε καταφέρει.
- Λοιπόν; - Επέτρεψέ μου να τελειώσω.
Δεν έχω αυταπάτες
ότι τα σκίτσα που θα αφήσω πίσω θα γίνουν αποδεκτά
από το κοινό με ευχαρίστηση
ή θα διαβαστούν με οποιοδήποτε
ενδιαφέρον, καταλαβαίνεις;
Τζων.
Σε τι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κανείς ποτέ
μία εξιστόρηση επτά τόμων για τόσα πολλά αυθόρμητα,
αδιάκριτα,
κακώς προγραμματισμένα πράγματα;
Αηδίες!
Αν έπρεπε να τα ξανακάνω όλα από την αρχή,
θα γινόμουν ένας αγρότης, παπουτσής διάκος
όπως ο πατέρας μου.
Ναι, αν και φοβάμαι ότι δεν θα σε είχα κερδίσει ποτέ.
Δεν μπορώ να σε φανταστώ σαν την σύζυγο ενός
αγρότη, παπουτσή διάκου.
Τα γηρατειά είναι σκοτεινά
και μισητά, Σάλυ.
Ναι, αλλά έχετε ακόμα πολλά για να είστε ευτυχισμένη.
Αυτό είναι αλήθεια.
Σε μία εβδομάδα, εσείς και ο Κος Ανταμς
θα γιορτάσετε άλλη μία επέτειο.
Ναι.
54 χρόνια, έτσι δεν είναι;
54 χρόνια.
Υπήρχαν φορές
όταν ήμουν νέα γυναίκα που απελπιζόμουν
ότι θα είχα ποτέ κοντά μου τον Κο Ανταμς.
Τώρα...
έχουμε μείνει μαζί περισσότερο από ότι είμαστε ποτέ χωριστά.
Σάλυ, αυτό ήταν ανόητο. Με συγχωρείς.
Δεν είχα σκοπό να συνεχίσω να μιλάω τόσο πολύ.
Η δικιά μου λύπη
δεν έχει ελαττώσει την χαρά που αισθάνομαι
γι αυτά που έχετε μοιραστεί εσείς και ο Κος Ανταμς.
Είσαι ένα αξιαγάπητο
και γενναιόδωρο κορίτσι, Σάλυ,
και οι ζωές μας είναι πολύ πιο πλούσιες
που σε έχουμε μαζί μας.
Μερικές φορές φοβάμαι ότι είμαι...
μία δυσάρεστη ανάμνηση της --
απογοήτευσης του Κου Ανταμς με τον Τσαρλς.
Ο Κος Ανταμς σε αγαπάει όπως κι εγώ.
Και σε θέλουμε πάντα να είσαι εδώ.
Κα Ανταμς;
Κα Ανταμς.
Κα Ανταμς!
Τόμας!
Κε Ανταμς!
Ελάτε γρήγορα!
Κα Ανταμς, ξυπνήστε.
Κε Ανταμς.
- Για τι πράγμα μιλάς - Τι συμβαίνει με αυτήν;
- Δεν ξυπνάει.
Σαχλαμάρες. Εδώ. Εδώ είμαστε.
Αμπιγκέϊλ!
Ο, Χριστέ μου, Θεέ μου!
Έλα εδώ.
Βοήθησέ με, Σάλυ.
Ελάτε τώρα.
Εδώ είμαστε. Μέσα.
- Ελάτε. - Μπορείτε να περπατήσετε;
Αμπιγκέϊλ.
Εδώ είμαστε.
Τώρα εδώ είστε.
Εδώ είμαστε.
Ορίστε τώρα.
Θα το δείς.
Ορτανσία.
Την βλέπεις;
Εγώ σου το έφερα αυτό.
- Ο, ναι. - Ναι, είναι παντού τώρα.
Ο, Τζων.
Έχουν ανθήσει.
Ναι, βλέπεις;
Το ήξερα ότι θα γύρναγες σε μένα.
- Τζων, Τζων. - Είπα σε εκείνο τον γιατρό
ότι θα με έβλεπες.
- Μπορώ να το αισθανθώ. - Όχι.
Ποτέ, όχι.
Και ξαφνιάζομαι
που θα είμαι η πρώτη που θα φύγω.
Δεν πρόκειται να σε αφήσω να φύγεις.
Δεν θα σε αφήσω να φύγεις.
Δεν έχουμε επιλογή στο θέμα. Τζων.
Ο, Τζων.
Αλλά θα είμαι εκεί για σένα
όπως είναι αυτοί --
όπως αυτοί - όπως αυτοί είναι τώρα...
- για μένα. - Όχι, θα περιμένεις εμένα.
Θα με περιμένεις. Αμπιγκέϊλ.
Μην φεύγεις μακριά μου, φίλη μου.
Μην φεύγεις μακριά μου.
Αμπιγκέϊλ, φίλη μου.
Τόμας;
Τόμας.
Θα ήθελα να ξαπλώσω κάτω μαζί της και να πεθάνω κι εγώ.
Δεν μπορώ να φανταστώ
ότι ο Θεός θα δημιουργούσε ένα τέτοιο πλάσμα σαν αυτήν
ώστε απλά να ζήσει και να πεθάνει στη γη.
Όσο περισσότερο ζω...
τόσο περισσότερο διαβάζω,
τόσο πιο υπομονετικά σκέπτομαι,
τόσο πιο...
ανήσυχα ρωτάω,
και τόσο λιγότερα φαίνεται να ξέρω.
Υπάρχει κανένας άλλος που θα ήθελες να ενημερώσω;
Υπάρχουν τόσο λίγοι που έχουν μείνει ζωντανοί
και μου μας ήξεραν.
Τι λες για τον Κο Τζέφερσον;
Σίγουρα, αυτός θα ήθελε να μοιραστεί την λύπη σου.
Αν λάβω ένα γράμμα από αυτόν...
δεν θα παραλείψω να του απαντήσω.
Ίσως θα έπρεπε να του γράψεις εσύ...
Ο άνθρωπος πρόσβαλε σημαντικά κι εμένα
και την υπόληψή μου.
Τίμησε και μισθοδότησε
κάθε κακοποιό που μπορούσε να βρει και
που ήταν εχθρός μου.
Καλά...
Γι αυτό θα είσαι εσύ
που θα πρέπει να δείξεις την μεγαλοψυχία
των μεγάλων μυαλών.
Πάντοτε θεωρούσα εσένα κι εκείνον...
σαν τον βόρειο και νότιο πόλο της επανάστασής μας.
Μερικοί μίλησαν, μερικοί έγραψαν και
μερικοί πολέμησαν για να την προωθήσουν
και να την εγκαθιδρύσουν, αλλά...
εσύ και ο Κος Τζέφερσον...
σκεφτήκατε για όλους εμάς.
"Αγαπητέ μου φίλε,
το κάθε πρόβλημα δεν έρχεται ποτέ μόνο του.
Και στην ηλικία μας,
θα πρέπει να περιμένουμε κάθε μέρα όλο και πιο πολλά
από αυτά σε ομάδες,
και κάθε μέρα με λιγότερο σθένος να τα αντέξουμε.
Στα χρόνια από τότε που χωριστήκαμε,
έχασα την κόρη μου.
Τώρα...
η αγαπημένη μου σύζυγος για 54 χρόνια
έφυγε από κοντά μου.
Και πήγε σε μία χώρα όπου δεν θα υπάρχει πόλεμος,
ούτε μοχθηρία, ούτε ζήλια,
ούτε ανταγωνισμός ή κόμματα.
Εγώ είμαι, κύριε,
ο τεθλιμμένος φίλος σου:
Τζων Ανταμς."
"Μοντιτσέλο, έκτη Απριλίου,
1819.
Αγαπητέ μου φίλε,
δοκιμάστηκα κι εγώ στο σχολείο του ανθρώπινου πόνου,
και γνωρίζω καλά και αισθάνομαι τι έχασες,
τι έχεις υποφέρει, τι υποφέρεις
και τι θα υποστείς ακόμα.
Αυτές οι ίδιες δοκιμασίες με δίδαξαν
ότι για τόσο φοβερές στεναχώριες,
ο χρόνος και η σιωπή είναι τα μόνα φάρμακα.
Θα πρέπει να μας δίνει και στους δύο κάποια ανακούφιση
ότι το τέλος δεν είναι πολύ μακριά
όπου θα ακουμπήσουμε τις λύπες
και τα υποφέροντα σώματά μας,
και θα ανέλθουμε σε μία εκστατική συνάντηση
με τους φίλους που αγαπήσαμε και χάσαμε...
και του οποίους θα αγαπάμε ακόμα
και δεν θα χάσουμε ξανά.
Ο Θεός να σε υποστηρίζει στο βαρύ σου πένθος.
Ο φίλος σου, Τόμας Τζέφερσον."
"Εσύ κι εγώ περάσαμε την ζωή μας σε σοβαρούς καιρούς
και υποφέραμε και οι ίδιοι
να είμαστε τα παθητικά θύματα δημόσιας συζήτησης,
και αποκομίσαμε ταραχή και πικρία.
Είμαι σταθερός στις γνώμες μου
και πολύ γέρος για να τις αλλάξω,
αλλά εσύ κι εγώ δεν θα πρέπει να πεθάνουμε
πριν εξηγηθούμε μεταξύ μας."
"Όσο θα υπάρχει μία κυβέρνηση,
θα υπάρχουν διαφορές στις γνώμες.
Ο καθένας διαλέγει μία πλευρά
υπέρ των πολλών ή των λίγων.
Τίποτα καινούργιο δεν θα μπορούσε
να προστεθεί από εσένα ή εμένα
σε ότι έχει ειπωθεί από άλλους
και το οποίο θα ειπωθεί σε κάθε εποχή."
"Το κατά πόσον εσύ ή εγώ είχαμε δίκιο,
θα πρέπει να το κρίνουν οι μεταγενέστεροι.
Παρόλ' αυτά, σε ρωτάω,
ποιος θα γράψει την ιστορία της επανάστασής μας;
Ποιος μπορεί να την γράψει;"
"Ρωτάς ποιος θα γράψει την ιστορία
της επανάστασής μας.
Κανένας,
εκτός ίσως από τα εξωτερικά της γεγονότα.
Προτιμώ να κοιτώ πίσω σε εκείνες τις ημέρες
όταν η Μασαχουσέτη και η Βιρτζίνια
ζούσαν και δρούσαν σε τέλεια αρμονία."
"Μοντιτσέλο,
20η Φεβρουαρίου,
1825.
"Αγαπητέ μου φίλε,
ειλικρινά σε συγχαίρω για την υψηλή ικανοποίηση
που το θέμα των τελευταίων εκλογών... "
"...θα πρέπει να σου έδωσε.
Θα πρέπει να προκαλεί απερίγραπτα αισθήματα
στην καρδιά ενός πατέρα
που έζησε για να δει τον γιο του..."
Συνέχισε.
Αγαπητή μου, σε πειράζει;
"Θα πρέπει να προκαλεί απερίγραπτα αισθήματα
στην καρδιά ενός πατέρα
που έζησε για να δει τον γιο του,
για του οποίου την μόρφωση και ευτυχία αφιέρωσε την ζωή του,
να έχει διακριθεί εις τον ανώτατον βαθμό
από την φωνή της χώρας του."
Ναι, πραγματικά. Ναι, πραγματικά.
Αν και, κανένας άνθρωπος που έτυχε ποτέ
του αξιώματος του Προέδρου
δεν θα έδινε συγχαρητήρια σε έναν φίλο,
πόσο μάλλον στον γιο του,
που το απέκτησε.
"Νύχτες ανάπαυσης για σένα και μέρες ηρεμίας
είναι οι ευχές που σου στέλνω με τα
εγκάρδια χαιρετίσματά μου.
Τόμας Τζέφερσον."
Λοιπόν, λοιπόν, λοιπόν.
Κανένα από τα γράμματα που έχω πάρει
από τον φίλο μου στο Μοντιτσέλο...
δεν είχε τόση σημασία για μένα όσο αυτό εδώ.
Ο Κος Τζέφερσον γνωρίζει την καρδιά μου
τόσο καλά όσο κάθε ζωντανός άνθρωπος.
Γράφει την αλήθεια, ξέρεις.
Εκείνο το αγόρι εκεί πέρα με έκανε
τον πιο υπερήφανο πατέρα στην Αμερική.
Στον Πρόεδρο Τζων Κουίνσυ Ανταμς,
τον έκτο Πρόεδρο αυτών των Ηνωμένων Πολιτειών,
και στον Πρόεδρο Τζων Ανταμς
για τα 90α του γενέθλια.
Ας ευχόμαστε όλοι να επιτύχουμε τέτοια μακροζωία.
Άκουσον, άκουσον.
- Δεν πίνετε, Κε Ανταμς. - Δεν μου αρέσει
να μου υπενθυμίζουν
ότι είμαι ένας ξεμωραμένος γέρος.
Καλά, ούτε και σε μας, κύριε.
Το Κογκρέσο έχει καταντήσει αδρανές και παραλυτικό
μπροστά στους ψηφοφόρους τους
οπότε σκοπεύω να αναλάβω γερά τα ηνία.
- Πατέρα; - Χμμ;
Με ακούς;
Α. Ναι.
Συνέχισε.
Στον λόγο μου για την κατάσταση της Ένωσης,
σκοπεύω να προτείνω την ενίσχυση
της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
Πρέπει να αυξήσουμε τους φόρους.
Αυτή η χώρα χρειάζεται απελπισμένα
μερικούς δρόμους της προκοπής,
κανάλια...
- ένα εθνικό πανεπιστήμιο, -
- ένα Υπουργείο Εσωτερικών, -
ένα εθνικό νόμισμα.
Θα σε αποκαλέσουν μοναρχικό --
"Βασιλιάς Ανταμς ο 2ος."
Κινείσαι πολύ γρήγορα.
Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο.
A.
Θα πρέπει να στραφείς στη γυναίκα σου
για την καθοδήγηση που ψάχνεις, όχι σε μένα.
Η μητέρα σου ήταν πάντα ο πιο πιστός μου σύμβουλος...
και ο πιο σοφός.
Το Κογκρέσο μου ανέθεσε
να τιμήσω την μνήμη της 50ης επετείου
της γέννησης της υπερήφανης ομοσπονδίας μας.
Η ταπεινή μου ερμηνεία
αυτής της μνημειώδους σκηνής --
γιατί τι θα μπορούσε να είναι πιο μνημειώδες
στην ιστορία του νεαρού μας έθνους -
είναι η υπογραφή της "δήλωσης της ανεξαρτησίας"--
που θα κρεμαστεί στην ροτόντα του Καπιτωλίου.
Σας την προσφέρω τώρα για την απόλαυσή σας
και, αν τολμούσα να ελπίζω,
την έγκρισή σας.
Όλοι νεκροί.
Κύριε;
Όλοι νεκροί...
Όλοι αυτοί εκεί,
εκτός από εμένα και τον Τζέφερσον.
Ναι, κύριε.
Μοιάζετε καθόλου στον πίνακα;
Μμμ.
Ένας πίνακας όλο ποδάρια.
Συγνώμη; - Ένας πίνακας όλο ποδάρια, κύριε.
Είναι όλο όλο κνήμες και αστράγαλοι.
Ξέρετε, εγώ - πληροφορήθηκα
ότι ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα ενός ζωγράφου
είναι η ικανότητά του να καλύπτει έναν μεγάλο χώρο.
Ο Χερ Ρούμπενς, του οποίου τους πίνακες
σταματούσα πάντα για να θαυμάσω
όσο έμενα στην Ολλανδία, ήταν μία αυθεντία σε αυτά.
Εσείς, Κε Τρούμπουλ,
δεν είστε Ρούμπενς.
Καλά, δεν ισχυρίζομαι ότι είμαι ένας Ρούμπενς, κύριε.
Θα ήθελα, όμως, να σας υπενθυμίσω ότι
ο Χερ Ρούμπενς δεν ζωγράφισε ποτέ
ένα τόσο μοναδικά Αμερικάνικο θέμα.
Όσον αφορά την ιδιαιτερότητα του πίνακα
δεν θα μπορούσα να εκφράσω γνώμη.
Αλλά θα έλεγα το εξής --
αυτό είναι πολύ κακή ιστορία.
Οι ομοιότητες έχουν διερευνηθεί πολύ προσεκτικά --
Καμία σκηνή σαν αυτή που παρουσιάζετε εδώ
δεν συνέβη ποτέ.
Δεν υπήρχε ούτε μία στιγμή ή μία μέρα
που όλοι οι αντιπρόσωποι από το Κογκρέσο να μαζεύτηκαν
για να αρχειοθετήσουν τις υπογραφές τους.
Αυτό είναι ένα θέμα λεπτομέρειας.
Θα μπορούσα να σας υπενθυμίσω, κύριε,
ότι ήμασταν ήδη σε πόλεμο;
Τώρα, αντίθετα με την ήρεμη σκηνή σας,
τα άτομα στον πίνακά σας έτρεχαν
μέσα και έξω από την Φιλαδέλφεια όλο το καλοκαίρι,
τοποθετώντας τα ονόματά τους στο... σεβαστό έγγραφο
του Κου Τζέφερσον, κάθε φορά που αυτοί
τύχαινε να είναι στη πόλη.
Δεν θα επιτρέπατε σε ένα καλλιτέχνη κάποια... ελευθερία;
Μην αφήνετε τους μεταγενέστερους
να ξεγελιούνται με φαντασίες
κάτω από την μορφή μίας ποιητικής
ή γραφικής ελευθερίας.
Είναι μία πολύ κοινή γνώμη
στην Ευρώπη, Κε Τρούμπολ,
ότι τίποτα δεν είναι τόσο λανθασμένο
όσο η μοντέρνα ιστορία.
Καλά, θα βιαζόμουν να προσθέσω
ότι τίποτα δεν είναι τόσο λανθασμένο
όσο η μοντέρνα Ευρωπαϊκή ιστορία
εκτός από την μοντέρνα Αμερικάνικη ιστορία.
Με απλά λόγια, κύριε,
θεωρώ την πραγματική ιστορία της
αμερικάνικης επανάστασης...
σαν χαμένη...
για πάντα.
Έχω μερικούς ενδοιασμούς συνείδησης σχετικά...
με το κατά πόσον θα έπρεπε να με διατηρήσουν
ή μήπως θα ήταν φιλανθρωπία εκ μέρους
μου να σκοντάψω και να πέσω.
Παρόλ' αυτά --
παρόλ' αυτά, δεν έχω κουραστεί από την ζωή.
Περιέργως,
έχω ελπίδα.
Αν αφαιρέσεις την ελπίδα, τι απομένει;
Ποια ευχαρίστηση; Με παρακολουθείς, Τόμας;
Χμ;
Είναι αργά, πατέρα.
Είναι;
Ας πάμε μέσα.
Έλα εδώ, έλα εδώ.
Έχω δει μία βασίλισσα της Γαλλίας
με 18 εκατομμύρια λίβρες διαμάντια επάνω της.
Αλλά θα έπρεπε να πω
ότι όλες οι χάρες στο πρόσωπο και στο σώμα της,
μαζί με την λάμψη των κοσμημάτων της,
δεν μου έκαναν τόση εντύπωση
όσο εκείνος ο μικρός θάμνος...
ακριβώς εκεί.
Η μητέρα μου πάντα έλεγε
ότι ποτέ δεν ευχαριστιόμουν αρκετά
με τα επίγεια.
Αλλά τώρα βρίσκω ότι αν κοιτάξω ακόμα
και το μικρότερο πράγμα...
η φαντασία μου αρχίζει να περιπλανάται στο Γαλαξία.
Αγαλλιάσου εσαεί.
- Τι είπες, πατέρα. - Αγαλλιάσου εσαεί.
Καλά, είναι μία φράση από τον Άγιο Παύλο, χαζούλη.
Αγαλλιάσου εσαεί.
Αγαλλια΄σου εσαεί!
Ο, εύχομαι αυτό να ήταν πάντα στην
καρδιά μου και στην γλώσσα μου.
O.
Ξέρεις, είμαι γεμάτος
από μία ακαταμάχητη διάθεση
να πέσω στα γόνατά μου σε λατρεία ακριβώς εδώ.
- Σταμάτα.
Ο, αρκεί μόνο τα γόνατά μου
να μπορούσαν να λυγίσουν όπως παλιά.
Πατέρα;
- Πατέρα;
Έλα, είναι ώρα για ύπνο, πατέρα.
- Τι; - Έλα να πάμε στο κρεβάτι σου.
Σάλυ! Σάλυ!
- Έλα. - Δεν μπορώ.
Ναι. Έλα τώρα, πατέρα.
Έλα τώρα. Έλα, πατέρα.
Δεν μπορώ.
Πρέπει να γράψω ένα γράμμα --
- Είσαι άνετα;
- Τόμας; - Ναι;
Αύριο είναι η 4η, ναι;
Ναι. Είναι, πατέρα.
Ήταν πριν 50 χρόνια που το έθνος μας γεννήθηκε.
Πρέπει να γράψω ένα γράμμα στον Τζέφερσον.
Πατέρα, όχι.
Αύριο - Γράψε του αύριο.
Μπορείς να το κάνεις αύριο.
Καλά.
Όχι.
Όχι, πατέρα - Όχι, πατέρα.
Είναι η 4η Ιουλίου.
Ήταν πριν 50 χρόνια σαν σήμερα
που γεννήθηκε το έθνος μας.
Είναι η 4η.
Ναι, κύριε.
O.
Φώναξε τους άλλους.
Σάλυ.
Αυτό ήταν πυροβολισμός από κανόνι;
Πατέρα, είναι μόνο κεραυνός. Είναι απλά κεραυνός.
Έτσι δεν είναι, Τζων;
Τζώνυ;
Βοήθησέ με, παιδί μου.
Αμπιγκέϊλ.
Δεν έχει σημασία.
Είσαι δική μου.
Ήλθε η ώρα.
Τόμας Τζέφερσον.
Ο Τόμας Τζέφερσον...
επιβιώνει.
"Αγαπημένε μου φίλε,
άσχετα αν στέκομαι ψηλά ή χαμηλά
στην εκτίμηση του κόσμου,
η συνείδησή μου είναι καθαρή.
Ευχαριστώ τον Θεό που είχα εσένα
για έναν σύντροφο σε όλες τις χαρές και τις λύπες,
σε όλη την ευημερία και τα εμπόδια της ζωής μου...
που συμμετείχε μαζί μου στον αγώνα."
"Αν σου ζωγράφιζα την εικόνα της καρδιάς μου,
θα ήξερες με τι απερίγραπτη ευχαρίστηση
έχω δει τόσες πολλές δεκαετίες
να περνούν επάνω από το κεφάλι μας...
με μία αγάπη που μεγάλωσε και βελτιώθηκε με τον χρόνο.
Ούτε τα φοβερά χρόνια απουσίας
ελάττωσαν στο παραμικρό βαθμό
την εικόνα του αγαπημένου, άτιτλου
ανθρώπου στον οποίο έδωσα την καρδιά μου.
Δεν θα μπορούσες να είσαι,
ούτε εγώ θα επιθυμούσα να σε δω,
σαν ένα ανενεργό θεατή."
"Όχι, μεταγενέστερη γενεά,
δεν θα μάθεις ποτέ πόσο μας κόστισε
να διατηρήσουμε την ελευθερία σου.
Ελπίζω ότι θα την χρησιμοποιήσεις με καλό τρόπο.
Αν δεν το κάνεις,
θα μετανοήσω στον παράδεισο
που προσπάθησα τόσο πολύ...
να την διατηρήσω".
Αποδοση Διαλογων//Free Team// //POLIST//
Διανομη //Subs.gr//
www.tvsubtitles.net